Playground Earth®

WeAre Playground Earth

Het groeiproces naar een trilogie.

Het idee over de trilogie van Playground Earth is op een bijzondere wijze tot stand gekomen. Het begon onder het genot van een warme douche op een koude winterdag aan het begin van 2010. Dit komt misschien wat vreemd over, maar het warme stromende water heeft op mij nu eenmaal een rustgevend effect, waardoor mijn drukke gedachtegangen met hun bijbehorende dialogen nagenoeg tot stilstand komen. Vanuit dit moment van stilte ontwikkelde zich het idee om een soort folder of een boekje over de complexe werkwijze van ons chaotische bestaan te schrijven.

In eerste instantie vond ik dit best wel een bizar idee, vooral omdat ik met mijn technische achtergrond en mijn werkzaamheden als machinist bij de Nederlandse Spoorwegen totaal geen ervaring met het auteursvak bezat. Alleen toen ik wat bewuster naar mijn levenstraject ging kijken, was dit idee toch wel minder verwonderlijk dan verwacht. Vooral omdat ik een groot deel van mijn leven – zowel bewust als onbewust – erg geïnteresseerd was in het hoe en waarom van veel verschillende gebeurtenissen uit het gehele bestaan. Hierbij probeerde ik iedere situatie zo logisch en zo helder mogelijk te benaderen en te doorgronden, waardoor er geleidelijk een inzicht ontstond dat iedere gebeurtenis altijd het gevolg van meerdere oorzaken was.

Tijdens deze ontwikkeling groeide het besef hoezeer het menselijk bestaan bezaaid was met pijn, verdriet, verlies, onzekerheid en vooral veel angsten. En met een logische beredenering kon het niet anders zijn dan dat dergelijke ongemakken ook het gevolg van veel verschillende oorzaken waren. Hierdoor zouden veel van deze oneerlijk lijkende tegenslagen zomaar een andere betekenis hebben, waardoor het evengoed mogelijk was dat ieder ongemak als een soort leerstof diende, die wij als menselijk wezen in de vooruitstrevende evolutie moeten ervaren. Alleen kreeg het zogenaamde lijden hiermee wel een geheel andere betekenis waarbij de vele ongemakken ook geen toevallige of willekeurige gebeurtenissen meer zouden zijn.

Vanuit deze en vele andere levensvragen die zich dankzij mijn nieuwsgierige en geïnteresseerde karakter ontwikkelden, werd het mogelijk dat een groot deel van de werkwijze van ons bestaan met zijn bijbehorende principes alsmaar transparanter werd. Een transparantie waaruit een levensbeschouwing ontstond dat onze planeet Aarde als een soort speelplaats diende waarop wij als menselijk wezen al spelenderwijs zeer veel levenservaring konden opdoen. En uit dit inzicht werd de titel: Playground Earth “Spel der Ervaringen” geboren.

Mijn nieuwe ervaringsproces als schrijver was inmiddels goed op gang gekomen. Ik kwam er echter vrij snel achter dat niet alleen het doorgronden van het bestaan een behoorlijke uitdaging was, maar dat zelfs een logische en begrijpelijke uitleg de nodige moeilijkheden met zich meebracht. Daar kwam bij dat ik in die tijd nog veronderstelde dat ik mijn boek in enkele maanden van A tot Z zou schrijven. Deze veronderstelling bleek echter al snel een illusie te zijn, vooral toen ik van ervaren schrijvers te horen kreeg dat het – zeker voor een beginnende schrijver – heel gebruikelijk is dat veel geschreven teksten gewoon worden weggeschrapt.

Ondanks het vele schrappen maakte het boek grote vorderingen, waardoor het in de beginmaanden van 2012 tijd werd om enige bekendheid aan het boek Playground Earth “Spel der Ervaringen” te geven. Deze wens werd mede gestimuleerd door een overheidscampagne van het Nationaal comité 4 en 5 mei, dat met hun jaarthema ‘Vrijheid geef je door’ bij mij de nodige bedenkingen opriep. Alleen al door het onderzoek van enkele jaren, waarbij ik veel uiteenlopende gebeurtenissen bijeen had gebracht, bleek dat de onderliggende betekenis van het woord ‘vrijheid’ totaal geen vrijheid omschreef. Daar kwam bij dat ik dankzij mijn persoonlijke ontwikkelingsproces ging inzien dat vrijheid alleen datgene was wat een menselijk wezen in zichzelf kan bezitten. Het zijn de persoonlijke denkbeelden, het gedrag – of beter gezegd het gevoel –en de zijnstoestand van een persoon. En dat is een vrijheid die onmogelijk van de ene persoon naar de andere kan worden doorgegeven.

Hoezeer het met deze zogenaamde doorgeef-vrijheid gesteld was, werd ten tijde van de Occupy-demonstratie in september 2011 maar al te duidelijk. Het bleek dat hooguit 1% de – financiële – touwtjes van de gehele wereldbevolking in handen had. Dit hield natuurlijk in dat 99% van de mensheid als halfvrij of slaaf door het leven moest gaan. Een bizarre gedachte, die overigens nog erger werd door een sterk uiteenlopend denkbeeld tussen de halfvrije mensen en de slaven. Zo was het voor de slaaf wel duidelijk dat hij of zij volledig onderdrukt werd en in onvrijheid door het leven moest gaan. Daarentegen leefde de halfvrije in de veronderstelling dat hij of zij een volledig vrij bestaan leidde en wist men zelfs te vertellen dat slavernij geheel uit deze wereld verbannen was. Dit had als gevolg dat bijna 99% van de wereldbevolking in een illusie van pure vrijheid leefde. Hierdoor werd het mogelijk dat 1% van de wereldbevolking een waanbeeld creëerde dat zij met hun verhoogde status het alleenrecht op weelde, rijkdom en vrijheid bezaten. Misschien was dit wel datgene wat men met het jaarthema van ‘vrijheid geef je door’ bedoelde. Het was de vrijheid die 99% van de wereldbevolking doorgaf aan een minderheidsgroep van 1%.

Het werd voor mij alsmaar duidelijker dat juist deze bizarre illusie van vrijheid de oorzaak was waarmee de vele zelf verrijkende en onderdrukkende processen zichzelf in stand hielden. En daarmee was deze schijnvrijheid een mooie aanzet om tijdens de aanloop naar het bevrijdingsfeest van 5 mei 2012 de website van Playground Earth te lanceren. Een website waarop ik naast een berichtgeving over ‘vrijheid een uitgebreide omschrijving en de verwachte publicatiedatum van het boek Playground Earth “Spel der Ervaringen” ging geven.

Na verloop van tijd groeide het boek met zijn omschrijvingen alsmaar verder, waardoor de verwachte publicatiedatum meerdere keren met een halfjaar verschoven werd. Deze groei kwam vooral door het alom bekende principe van een zichzelf herhalende geschiedenis. Een principe dat zich binnen de samenleving met de dag duidelijker aftekende en waarbij het er alles van weg had dat de mensheid nauwelijks iets van haar verleden geleerd had.

Daar kwam bij dat met de komst van een nieuwe koning op 30 april 2013 de wens voor een verdraagzame en tolerante samenleving opnieuw een loze schreeuw bleek te zijn. Want in de aanloop naar de kroningsplechtigheid werd het maar al te duidelijk hoezeer verschillende groeperingen met ieder een eigen opvatting over de monarchie lijnrecht tegenover elkaar stonden. Zowel in de buitenwereld als op het internet werden haatdragende en in sommige gevallen zelfs moordlustige uitlatingen gedaan waarbij verdraagzaamheid en tolerantie ver te zoeken waren. Dat was echter niet het enige, want zodra het onderwerp vrijheid en het recht van vrije meningsuiting hierbij kwamen, werd het maar al te duidelijk dat dit zogenaamde recht – onder het nieuwe koningschap – alweer ernstig geschonden werd. Zelfs de eerste koninklijke toespraak bevatte al de nodige tegenstrijdigheden, waardoor de trotse uitspraak: “het tapijt van onze geschiedenis waaraan wij ook vandaag gemeenschappelijk verder weven” een grote blamage was.

Het was een uitspraak met een nare bijsmaak, want het valt niet te ontkennen dat dit ‘tapijtje van de Nederlandse geschiedenis’ een met bloed en misbruik doordrenkt tapijt is. Het is ineen geweven met veelal gewelddadige verrijkingspraktijken uit slavernij, kolonisatie, moordlustige onderdrukking, manipulatie en nog veel meer van dergelijke misdaden tegen de mensheid. En alsof dit allemaal nog niet voldoende was, deed het Nationaal comité 4 en 5 meiin dezelfde periode – hier nog een grote schep bovenop. Want zij wisten – en weten nog steeds – op hun website te vertellen dat Bevrijdingsdag niet alleen het vieren van de bevrijding van de Duitse nazi-bezetters is, maar ook het vieren van de bevrijding van Nederlands-Indië.

Alleen vallen het vieren van een nationale Bevrijdingsdag en de zo geliefde term ‘vrijheid’ onmogelijk te rijmen met de vele wandaden die men in de overzeese gebieden gepleegd heeft. Want dit zogenaamd bevrijde land Indonesië – dat men in het verre verleden na een bezetting als Nederlands-Indië heeft omschreven – is aan het einde van de Tweede Wereldoorlog daadwerkelijk van het Japanse bezettingsleger bevrijd. Al snel na deze bevrijding riep de nieuwe en eerste president Soekarno namens het Indonesische volk – de inheemse bewoners en de rechtmatige eigenaren – op 17 augustus 1945 de onafhankelijke republiek van Indonesië uit.

Helaas bleef het Indonesische volk met een ernstige kater achter, want klaarblijkelijk bestonden er binnen het Nederlandse begrip niet alleen foute, maar ook goede bezetters. Zo waren het de foute moffen en de foute jappen die zonder enig respect het lef hadden om het grondgebied van een ander te bezetten en het zich toe te eigenen. ‘Gelukkig’ waren het de ‘goede’ bezetters van het koninkrijk der Nederlanden die stonden te popelen om na het verdrijven van de foute Japanners de onafhankelijke republiek van Indonesië opnieuw te bezetten. En deze zogenaamde ‘goede’ bezetters hadden gedurende ruim vier jaar het gewelddadige en moordlustige werk van de verdreven foute jappen weten voort te zetten. Vooral met hun politionele acties waarmee men onder de rechtmatige en inheemse bevolking zeer veel dood en verderf zaaide.

Dergelijke oorlogsmisdaden kwamen pas in 2012 – als topje van de ijsberg – uit de grote overheidsdoofpot. Het jaar met het nationale bevrijdingsthema van vrijheid geef je door. Want wat men ook doorgaf, was dat de militaire en politieke top van Nederland al sinds 1947 van deze ernstige oorlogsmisdaden op de hoogte was. Alleen was dit natuurlijk geen bijzonderheid, omdat deze top nu juist de machthebbende instantie is waar dergelijke bevelen voor de gewone soldaat vandaan komen.

Maar of het nu de militaire en politieke top uit het verleden was, of dat het de vele opvolgers tot aan het huidige moment zijn, het zijn die machthebbende instanties die vrijheids-berovende oorlogsmisdaden in de doofpot stoppen met als doel het daar voor altijd en eeuwig te laten rusten. En met dergelijke personen – zij die als volksbedrog de waarheid verdraaien en manipuleren – zou men volgens het jaarthema van 2013 de zo geliefde vrijheid moeten afspreken.

WeAre Playground Earth

Dankzij dergelijke tegenstrijdigheden was het vieren van een nationale Bevrijdingsdag een bedenkelijke happening. Vooral als verschillende feestgangers, veelal uit kortzichtigheid en onwetendheid, maar zonder enige schaamte, een oranje gekleurde Duitse soldatenhelm hadden opgezet. Waarschijnlijk met als doel het Duitse volk nog even te vernederen door hen te herinneren aan de wandaden van hun voorouders. Ik bedacht later echter dat dit een verkeerd inzicht en verkeerde interpretatie kon zijn. Want het kon evengoed betekenen dat het dragen van deze oranje gekleurde Duitse soldatenhelm symbool stond voor de vele moordlustige misdaden tegen de mensheid. Waarbij de vorm en het model van deze helm symbool stonden voor de misdadige nazi-praktijken en waarbij de oranje kleur dan weer de misdadige praktijken van de Nederlanders symboliseerde.

Door de tijd heen groeide mijn kennis over de wereldwijde misstanden met hun bijbehorende inzichten over oorzaak en gevolg gestaag door. En dankzij deze groei werd het overduidelijk dat de oorzaak van verschillende gebeurtenissen – die in het huidige moment plaatsvinden – enorm veel overeenkomsten bezitten met de vele gebeurtenissen uit het menselijk verleden. Daar kwam bij dat de groeiende onrust en onzekerheid op wereldwijde schaal het signaal was dat het alom bekende fenomeen van een zichzelf herhalende geschiedenis alweer volop in gang was. Alleen kon ik mij nauwelijks voorstellen dat ook maar iemand zat te wachten op een herhaling van het vele leed dat de menselijke geschiedenis rijk is. Met die gedachten ben ik een weblog gestart waarop ik in verschillende artikelen mijn inzichten met de medemens wilde delen.

Gaandeweg werden de teksten op dit weblog alsmaar uitgebreider en veel langer dan gepland. Zelfs het aantal onderwerpen groeide onophoudelijk verder, waardoor het voor mij duidelijk werd dat al deze teksten in een klein e-boekje veel beter tot hun recht zouden komen. Vooral omdat ik niet alleen maar de vele misstanden wilde omschrijven, maar ook de onlosmakelijke samenhang en de verwevenheid tussen het menselijke gedrag en iedere gebeurtenis. Tenslotte zijn de meeste misstanden het gevolg van veel verschillende oorzaken en dat valt op een weblog nauwelijks uit te leggen.

Kortom, het was een nieuwe ontwikkeling waardoor ik nog vóór de geplande publicatie van het boek “Spel der Ervaringen” een klein en gratis e-boekje wilde uitgeven. Een boekje met de titel “De val van de opgeblazen kikker, en de nieuwe wereldorde” waarin de vele oorzaken van de huidige instabiele situatie met zijn bijbehorende onrusten duidelijk omschreven zou worden. En natuurlijk ook hoe wij allen in deze onprettige situatie verzeild zijn geraakt.

Al schrijvend kwamen er alsmaar meer inzichten en was het voor een goede uitleg absoluut noodzakelijk om verschillende teksten uit het boek “Spel der Ervaringen” te gebruiken. En opnieuw had de groeiende ontwikkeling de nodige grip op het gehele proces, waardoor het kleine e-boekje tot een volwaardig boek uitgroeide. Dit werd vooral veroorzaakt door het inzicht dat zelfs in het huidige moment 99% van de wereldbevolking wordt voorgelogen met verbogen statistieken en sterk gemanipuleerde verhalen. Helaas gaat menig mens nog zeer laconiek en gemakkelijk met dergelijke doorzichtige en gemanipuleerde machtsspelletjes om. Het is een mentaliteit die bij mij een oude herinnering uit de jaren zeventig en tachtig opriep. Een periode waarin verschillende cabaretiers de spot dreven met de overheid, omdat deze het gewone volk op alle mogelijke wijzen gebruikte en manipuleerde. Een bizarre comedy omdat het publiek al schaterlachend beaamde dat dit allemaal echt waar was. En of deze zelfspot nu voortkwam uit machteloosheid of gemakzucht, is blijkbaar niet zo belangrijk. Want ruim veertig jaar later is er aan dergelijke gemanipuleerde macht en verrijkingsspelletjes nauwelijks iets veranderd, waardoor het schaterlachen misschien naar een evolutionair ongemak is overgegaan.

Albert Einstein heeft ooit gezegd dat de wereld niet zal vergaan door hen die kwaad doen, maar wel door hen die ernaar kijken zonder ook maar iets te doen. Een mooi citaat, dat overigens makkelijker gezegd is dan gedaan, want het echte ‘doen’ wordt pas mogelijk wanneer men de nodige inzichten tot zijn of haar beschikking heeft. Dit zijn echter wel de inzichten die als zeer negatief te boek staan, waardoor men al snel geneigd is om alleen naar de zonnige zijde van het bestaan te kijken. Desondanks heeft de wetenschap van de vele negatief lijkende gebeurtenissen mij zeer veel bijzondere en vooral bevrijdende inzichten opgeleverd. Het was bijzonder omdat deze ontwikkeling mij heeft laten inzien dat het kwade der aarde het noodzakelijke kwaad was waarmee het gehele evolutionaire vooruitgangsproces in beweging is gekomen. En bevrijdend was het zeker, omdat het kwade heel veel woede in mij opriep, dat zich gaandeweg vanuit het begrip over de werkwijze via verbazing omvormde, om uiteindelijk verwondering te worden.

Natuurlijk ontstonden de woede en verbazing niet alleen door hen die het kwaad veroorzaakten, maar ook door allen die met veel wapengekletter als ‘vrijheid’- en ‘democratie’-bezorgers het kwade wilden bestrijden. Want hier heerst nog altijd die eeuwenoude strijd tussen het goede en het kwade, waarbij het zo langzamerhand toch wel duidelijk is dat deze met een strijd onmogelijk beslist kan worden. Het kwaad kan alleen een halt toegeroepen worden wanneer men de inzichten in het ontstaan en de werkwijze van deze kwade gebeurtenissen bezit. Want dat is de intelligentie waarbij men vanuit begrip de kwade zijde zonder enige strijd tot stilstand laat komen.

Hoe dan ook, de vele nieuwe inzichten in de complexe werkwijze van het chaotisch lijkende bestaan hebben ervoor gezorgd dat er uiteindelijk twee boeken geschreven worden. En omdat wij in het evolutionaire ontwikkelingsproces nog veel verder gaan is het maar beter om het gehele proces zo compleet mogelijk te vertellen. Hiermee werd het voor mij overduidelijk dat ik in de komende jaren drie boeken onder de overkoepelende titel van Playground Earth ga uitbrengen.

Met het enorme groeitraject dat het weblog van klein boekje naar volwaardig boek heeft ondergaan, werd het langzamerhand ook duidelijk dat het niet meer als gratis boek(je) kon worden uitgegeven. Desondanks bevat deze eerste editie wel de benodigde basisinformatie waarmee men niet alleen het welzijn en het levensgenot kan bevorderen, maar ook de benodigde inzichten om het pure gemak van echte vrijheid te bereiken. Een vrijheid waarbij men nooit meer de speelbal van zijn of haar eigen onderbewuste of die van de samenleving zal zijn. Het is dan ook het evolutionaire vooruitgangsproces naar een nieuw niveau waarmee de mensheid het meesterschap over zijn of haar eigen leven en de toekomst ontwikkelt.

De persoon achter Playground Earth

Nadat de website van Playground Earth al enkele jaren online had gestaan, werd het zo langzamerhand wel tijd om ook eens het een en ander over mijzelf te vertellen. En laat ik mij daarom maar eens voorstellen met mijn naam: Kees Driehuis. Ik ben aan het begin van de jaren zestig in de Utrechtse wijk Kanaleneiland geboren. Een wijk waar ik mijn kinderjaren en grotendeels mijn jeugd heb doorgebracht. […]

Informatie-menu: