Playground Earth®

De persoon achter Playground Earth

Nadat de website van Playground Earth al enkele jaren online had gestaan, werd het zo langzamerhand wel tijd om ook eens het een en ander over mijzelf te vertellen. En laat ik mij daarom maar eens voorstellen met mijn naam: Kees Driehuis. Ik ben aan het begin van de jaren zestig in de Utrechtse wijk Kanaleneiland geboren. Een wijk waar ik mijn kinderjaren en grotendeels mijn jeugd heb doorgebracht.

 itsme

Als kind was ik enorm geïnteresseerd in de werkwijze van de vele gebeurtenissen om mij heen. Misschien was ik daarbij wel iets te nieuwsgierig, omdat ik zo’n jongetje was dat van alles en nog wat het waarom moest weten. Dit had al snel als gevolg dat een groot deel van mijn bewegende speelgoed nooit echt veilig was, omdat ik vaak vanuit nieuwsgierigheid een kijkje in het binnenste wilde nemen. Naargelang ik ouder werd, groeide mijn technische interesse alsmaar verder, waardoor ik aan het einde van de basisschool een elektro­technische opleiding ben gaan volgen.

Buiten mijn geïnteresseerde en nieuwsgierige karakter was ik als kind ook erg onrustig. Het was een gemoedstoestand waardoor ik nergens mijn draai kon vinden en me ook nergens op mijn gemak kon voelen. Het was een gemoedstoestand die uiteindelijk ontaarde in een ware zoektocht waarbij ik mijzelf onophoudelijk zou afvragen bij wie, of waar, ik die vreemde draai en dat gevoel van gemak dan wel kon vinden. En door de nodige dosis aan evolutionaire ongemakken werd deze zoektocht tot een ongekende hoogte aangedreven, waardoor het meer weg had van een roerige adventure die als rode draad door mijn leven heen liep.

Omdat ik mij zonder dat gemak en die vreemde draai ook maar nergens thuis voelde, ontstond het vermoeden dat dit door het Utrechtse stadsleven veroorzaakt werd. Hieruit ontstonden nieuwe ideeën, waardoor ik in 1997 tezamen met mijn toenmalige partner naar het rustige dorpje Westerland – in de kop van Noord-Holland – zou verhuizen. Met deze verhuizing had ik het geluk dat ik mijn baan als machinist bij de Nederlandse Spoorwegen – waar ik sinds 1990 werkzaam was – van Utrecht naar standplaats Den Helder kon meenemen.

Deze keer had het er alles van weg dat ik in het rustige dorpse leven eindelijk mijn draai gevonden had. Alleen wist ik op dat moment nog niet dat dit hele gebeuren niets anders dan een vlucht voor mijzelf was. Want binnen enkele jaren zou ik alweer ontdekken dat die heerlijke rust toch wel erg rustig was, waarna die vreemde maar zo gewilde draai plotseling weer verdwenen bleek te zijn. Het gevolg werd inmiddels duidelijk en met het opkomende vluchtgedrag leidde de zoektocht mij deze keer – tezamen met mijn baan als machinist – naar het drukke Amsterdam, waar ik aldaar in het partygedruis voor de komende jaren zou gaan wonen.

Tijdens de vele zoek- en vluchtmomenten kon het natuurlijk niet uitblijven dat ik de nodige hoeveelheid aan strubbelingen en emotionele tegenslagen te verwerken kreeg. En zoals dat bij veel mensen het geval is, kon ik dergelijke vervelende gebeurtenissen meestal naar een schijnbaar gemak omvormen. Maar deze creatieve manipulatie had ook zijn grenzen, waardoor de vervelende en levensgenot verstorende gevolgen zich vooral in spanningen, stress en onvrede zouden uiten. Dergelijke gevoelens met hun bijbehorende gebeurtenissen zou ik in een later stadium omschrijven als het evolutionaire ongemak dat menig mens in beweging kan zetten.

Dankzij het nadelige gevolg van het evolutionaire ongemak las ik vanaf de jaren tachtig al verschillende spirituele en boeddhistische boeken. De nieuwe inzichten die ik hiermee verkreeg veroorzaakten al snel een vermindering van stress en spanning, waardoor mijn leven in een rustiger vaarwater terechtkwam. Gaandeweg begon ik ook in te zien dat datgene waar ik al zo lang naar op zoek was en wat mij alsmaar uit ongemak liet vluchten, nooit in de buitenwereld gevonden kon worden. Het klinkt misschien wel als een cliché, maar het gezochte zat gewoon in mijzelf. Het meest bizarre aan dit cliché was echter dat ik zo rond mijn tiende levensjaar al wist te vertellen dat de mensheid de verkeerde kant op keek, want het zou veel beter zijn wanneer men gewoon de aandacht naar binnen, naar zichzelf zou richten. Dit was – vooral op die leeftijd – een bijzondere uitspraak, alleen zou de onderliggende betekenis voor mij nog gedurende zeer lange tijd verborgen blijven.

Hoe dan ook, door een naar buiten gerichte zoektocht zou ik de nodige veranderingen in mijn beroep, stand- en woonplaats, relaties en leefgewoontes ondergaan. Het was dan ook een vicieuze cirkel van vallen en opstaan, omdat ik mijzelf nergens op mijn gemak voelde en al helemaal nergens mijzelf kon zijn. Door dit herhalende patroon zou ik alsmaar kwader op mijzelf worden, omdat ik het onbegrijpelijk vond dat ik niet de kracht kon opbrengen om de verschillende gelezen inzichten in de praktijk te brengen.

Ik zou echter op een later moment ontdekken dat deze boosheid absoluut onterecht was, want die betreffende kracht die ik maar niet dacht te hebben, was gewoon een tekort aan levensenergie. Een tekort dat achteraf gezien een logisch gevolg was van mijn onregelmatige werkzaamheden, het uitgaansleven en vooral het gedreven zoeken naar mijzelf en die vervelende draai in de grote buitenwereld. En alsof dergelijke energieslurpende patronen nog niet voldoende verbruikten, kon ik in onze prestatiegerichte maatschappij natuurlijk niet achterblijven. Hierin bleef ik onophoudelijk meer en alsmaar beter mijn best doen, alsof het voor een ander nooit goed genoeg was. Daarbij was ik ook nog zeer druk bezig om bij ieder ander de juiste indruk achter te laten. En voor ik het wist ontstonden er nog veel grotere energetische tekorten, waardoor ik uiteindelijk geen kracht meer bezat om nog enigszins aan mijzelf te kunnen werken.

Tot mijn grote ergernis boekte ik daarom maar weinig persoonlijke vooruitgang, wat mede versterkt werd door een tegenstrijdige en energieslurpende opvatting. Het was een denkbeeld waarbij ik al het spirituele gedoe nogal zweverig vond. Een gedoe met ontastbare energieën die ik met mijn rationele en logische denkwijze nauwelijks kon doorgronden. Dat nam niet weg dat ik door mijn geïnteresseerde en nieuwsgierige karakter altijd openstond voor al het onbekende en zelfs het meest onmogelijk geachte. Daarom las ik al geregeld boeken over spiritualiteit, boeddhisme, zen en meditatie, en vele andere bewustzijnsbevorderende geschriften. Alleen veroorzaakte mijn tegenstrijdige opvatting dat ik dergelijke boeken nooit in het bijzijn van kennissen of vrienden las en al helemaal niet in het openbaar. Want in die tijd was ik maar al te bang dat iemand anders een verkeerde en misschien wel zweverige indruk van mij zou krijgen.

Kortom, de gebrekkige energievoorraad maakte het mogelijk dat de periodes van vallen en opstaan elkaar alsmaar sneller opvolgden. Keer op keer was ik volledig in de greep van die vervelende onrust met zijn bijbehorende onzekerheden, waardoor ik al snel het gevoel kreeg dat ik van de ene valkuil naar de andere gesleept werd. Deze vicieuze cirkel veroorzaakte zoveel ongemak dat ik op een gegeven moment het maximaal toelaatbare niveau bereikt had.

Tijdens deze onprettige periode werd ik door een vriendin op de Japanse healingmethode van Reiki gewezen. Het was een methode waarbij men door natuurlijke levensenergie de nodige onrust en emotionele blokkades kon verhelpen. Daar kwam bij dat men ook tijdens de zoektocht naar het ware zelf zeer veel benodigde inzichten over zichzelf verkreeg, wat dan weer ten goede aan een gebalanceerd leven zou komen.

Ondanks mijn bijzondere opvatting over het spirituele gedoe had deze natuurlijke behandelmethode toch wel mijn interesse gewekt. En nadat ik mijzelf wat meer in de achtergrond had verdiept, heb ik aan het begin van 2009 een Reikicursus gevolgd. Op de eerste cursusdag vertelde men dat de natuurlijke levensenergie van Reiki een positieve kracht was die bij ieder persoon een zeer grote levensverandering teweeg kon brengen. Een verandering die altijd ten goede kwam aan de groei en ontwikkeling van de betreffende persoon. Ik was echter over het spirituele gedoe nogal sceptisch, waardoor ik maar nauwelijks kon geloven dat Reiki bij mij grote veranderingen zou veroorzaken. Desondanks was ik zo onder de indruk geraakt dat ik in september 2009 een tweedegraads cursus volgde om vervolgens na enkele maanden de traditionele opleiding tot Reikimaster te starten.

Met deze opleiding kwam de verandering in mijn leven pas echt in een stroomversnelling. Want dat werd maar al te duidelijk toen mijn baan als machinist aan het begin van mijn opleiding tot een einde kwam. Achteraf kon ik deze bijzondere ontwikkeling beter omschrijven als de gelukkige omstandigheden waardoor ik mijzelf volledig aan mijn opleiding en mijn persoonlijke ontwikkeling kon toewijden. En de persoonlijke ontwikkeling ging dan ook in een razend tempo verder. Het was een proces waarin ik mijzelf alsmaar beter leerde kennen en waarin ik een beter en duidelijk inzicht verkreeg in de onderliggende principes van het zichzelf herhalende proces van vallen en opstaan. Zelfs de werkwijze van die beruchte valkuilen werd veel transparanter, waardoor ik er gaandeweg steeds minder last van had. Uiteindelijk kwam ik steeds dichter bij mijn ware zelf, wat eigenlijk de ontmoeting met het persoonlijke ‘IK-ding’ was. Mijn innerlijke zelf dat mij kon vertellen, of beter gezegd: waaruit ik kon opmaken wie ik was en wat ik vanuit het diepst van mijn hart het liefst in dit leven wil ondernemen. Het was en is de bewustwording van een innerlijk gevoel en een wetenschap die niet of nauwelijks door de meningen van anderen beïnvloed wordt.

Vanuit de stilte van het innerlijke zelf kwam zeer onverwachts het idee over Playground Earth “Spel der Ervaringen” naar boven. En waar het idee aan het begin nog een enkel boek omvatte, zou het al snel uitgroeien tot een trilogie waarin ieder afzonderlijk deel de basis voor een gelukkig en weldadig leven in ultieme vrijheid vormt.

Mijn ontwikkeling en vooruitgang gingen dan ook in een razend tempo verder. De veranderingen in mijn leven waren inmiddels zo groot dat ik deze ommezwaai vóór het jaar 2009 absoluut voor onmogelijk had gehouden. Zelfs mijn opvatting over het spirituele gedoe en het ongeloof dat Reiki ook maar iets in mijn leven kon veranderen, was door mijn persoonlijke ervaringen volledig verdwenen. En als afsluiting van dit tegenstrijdige denkbeeld rondde ik op 15 juni 2011 met de initiatie tot Reikimaster mijn opleiding af.

Het bewustwordingsproces en de spirituele groei die ik na mijn opleiding tot Reikimaster verwachtte, verliep natuurlijk ook weer geheel anders dan over het algemeen gebruikelijk was. Waar menig mens met de vooruitgang van zijn bewustwordingsproces en zijn spirituele ontwikkeling al snel de wereldwijde negatieve gebeurtenissen de rug toekeert, zou ik mijzelf alleen maar meer in de vele oneerlijke en onterechte gebeurtenissen gaan vastbijten.

Ik had er nooit bij stilgestaan dat het verkrijgen van inzichten en het schrijven over bepaalde onderwerpen nu eenmaal beter lukken als de schrijver midden in de belevenis van de gebeurtenissen zit. Het was niets anders dan de betreffende situatie keer op keer te beleven en herleven om de onderliggende werkwijze van oorzaak en gevolg te kunnen begrijpen. Voor mij was het van absoluut belang om in mijn nieuwe dagtaak als auteur de realiteit en de complexe werkwijze van ons chaotische bestaan zo objectief en kritisch mogelijk te kunnen omschrijven.

Hoewel ik mijzelf in de komende tijd nog met de negatieve maatschappelijke gebeurtenissen moet bezighouden, heb ik inmiddels wel de echte vrijheid in mijzelf kunnen ervaren. Het is die vrijheid die ik in de omschrijving van het groeiproces van Playground Earth omschreef als de pure vrijheid die alleen – binnen het menselijk –wezen als persoonlijk gevoel te ervaren is. Desondanks realiseer ik mij heel goed dat deze vrijheid – hoe mooi en puur ze ook mag zijn – nooit tot haar recht kan komen zolang de wereldwijde samenleving de decadente en slaafse maatschappij onophoudelijk laat doorgroeien. Want zolang de grote menigte gewoon de andere kant op kijkt, is het vrije gevoel dat men uit de spiritualiteit en bewustwordingsprocessen verkrijgt niets anders dan een ingekapselde vrijheid binnen de muren van een decadente gevangenis. Misschien is dit wel de leidraad waardoor ik in mijn huidige dagtaak met zoveel enthousiasme mijn verhaal zo compleet en leerzaam mogelijk wil omschrijven.

Om een lang verhaal kort te maken zou ik mijn leven – in tegenstelling tot vroegere jaren – het best kunnen omschrijven als een bijzonder en mooi leertraject met een ongekende hoeveelheid aan verschillende al dan niet vervelende en onprettige ervaringen. En hoe vreemd dit ook mag klinken, ik ben de vele evolutionaire ongemakken zeer dankbaar omdat deze gebeurtenissen mij niet alleen tot grote positieve veranderingen hebben aangezet, maar ook de ervaringen zijn die mij tot de persoon gevormd hebben die ik vandaag de dag ben. Met de ervaren wetenschap dat het onbekende en het onmogelijk geachte zeer veel moois teweeg kan brengen, ben ik met mijn kritische en realistische kijk nog veel opener voor al het onbekende dat in de (nabije) toekomst nog allemaal bekend zal worden.

Kees Driehuis

Informatie-menu: